Het gebouw aan de Sint Walburgstraat is sinds 1932 eigendom van Pictura, maar kent een lange geschiedenis. Ongeveer op de plaats van het huidige gebouw stond waarschijnlijk een deel van de zogenoemde ‘weem’ (pastorie) van de St. Walburgkerk. De kelders, fundamenten en de onderste muurdelen herinneren aan deze periode. Ze zijn opgetrokken uit kloostermoppen. De St. Walburgkerk heeft in de late middeleeuwen plaats gemaakt voor de uitbreidingen van de Martinikerk. Alleen de straatnaam, St. Walburgstraat, herinnert nog aan de oude kerk. Oorspronkelijk bestond het gebouw ’Pictura’ waarschijnlijk uit twee afzonderlijke delen.

Het gebouw is zichtbaar op de kaart van Haubois (1653), inclusief de huidige nog immer bestaande tuinmuur, de uitbouw naar achteren. In de 17e eeuw wordt het pand door verschillende eigenaren bewoond en geregeld verbouwd. Langzaamaan krijgt het huis meer de huidige vorm.

In 1767 koopt Dr. Matthias van Geuns het gebouw en hij laat het grondig verbouwen. De huidige gevel komt in grote trekken overeen met deze verbouwing uit de 18e eeuw. Twee afzonderlijke panden worden dan verenigd. Een gevelsteen aan de muur van het hofje noemt het jaar van de verbouwing: 1768. Uit de 18e eeuw stamt ook een deel van het interieur van de Pronk- of Bestuurskamer op de begane grond.

Hoewel Kunstlievend Genootschap Pictura al in 1831 activiteiten ontplooit, wordt het Genootschap pas op 6 maart 1832 officieel door Gedeputeerde Staten van Groningen erkend. Op dat moment maakt het Genootschap nog niet van het huidige pand gebruik. Dat fungeert van 1767 tot 1919 als woonhuis van verschillende gefortuneerde burgers. De laatste bewoonster was mevrouw Magdalena Wilhelmina de Ranitz. Ze is de oprichtster van het Doorgangshuis (later Helperhaven), een vereniging voor kinderbescherming. In 1919 wordt het gebouw ‘Pictura’ kantoor van de N.V. De Groningse Steenhandel.

Het Kunstlievend Genootschap Pictura, dat gedurende meer dan een eeuw voor het organiseren van  activiteiten aangewezen is op het huren van zalen, neemt op 13 oktober 1934 feestelijk het huidige gebouw in gebruik. Dat is te danken aan een schenking van Mr. F.F. Beukema, een toenmalig bestuurslid, die het gebouw in 1933 voor Pictura aankoopt. Vervolgens wordt het vanaf 1 mei 1934 intensief verbouwd: de bovenzaal (nu de Mr. Beukemazaal) wordt geschikt gemaakt als tentoonstellingsruimte door de muren met anderhalve meter te verhogen en de ramen te vergroten. Toiletten worden aangelegd en een nieuwe trap en authentiek uitziende deuren geplaatst.

In de Tweede Wereldoorlog wordt het gebouw toegewezen aan het Gewestelijk Bureau van de Kultuurkamer, een door de bezetters opgerichte organisatie om grip te houden op kunstenaars en culturele instellingen.

Na de oorlog woont een beheerder van Pictura in de kamers aan de St. Walburgstraat, waaronder het huidige kantoor bij de entree. De ingang voor de expositieruimtes is dan aan het Martinikerkhof (via het vroegere tuinhuis). Het pand wordt een Rijksmonument en staat nu aan de vooravond van een grondige opknapbeurt waarbij er ook een bescheiden horecavoorziening zal worden ingericht en de entree zal worden teruggebracht naar het Martinikerkhof.