De Zilverfabriek, J.M. van Kempen & Zoon, later Van Kempen en Begeer, werd in 1858 in Voorschoten gevestigd. Het bedrijf had Utrecht verlaten om hier licht en frisse lucht voor het personeel te vinden. De landelijke omgeving zou gezond zijn voor de werknemers en daarom bevorderlijk voor de productiviteit. Tot de Tweede Wereldoorlog was de Zilverfabriek de enige industriële vestiging in Voorschoten van naam en van groot belang voor het dorp. Vanaf de vestiging tot 1916 voorzag een eigen steenkoolgasfabriek in de productie van gas, dat onmisbaar was voor de zilver- en goud bewerking. Na 1916 nam van Kempen en Begeer gas af van de Gemeente Voorschoten.

Aanvankelijk bestond het fabrieksgebouw uit een iets vooruitstekend middengedeelte met aan weerszijden vier paar gekoppelde gietijzeren rondboogvensters en vier enkele rondboogvensters. In het begin van de 20^steeeuw zijn, naar een ontwerp van de plaatselijk aannemer J. de Graaff, de zijvleugels hoger opgetrokken en voorzien van topgevels met trappen en balustrade, waardoor het geheel meer het uiterlijk heeft gekregen van een paleis dan van een fabriek. In de middelste topgevel is een “tondo” met een portretbuste van de stichter (J.M. van Kempen) en in de toppen van de hoekpartijen elk een “tondo” met het Koninklijk wapenschild.

In 1985 heeft MEXX, een internationaal modebedrijf, het complex van de Zilverfabriek gekocht. In hetzelfde jaar heeft men het architectenbureau Robert A.M. Stern uit New York opdracht gegeven voor het ontwerp van de verbouwing. Een van de specificaties voor het ontwerp was het behoud van de huiselijke sfeer. Stern liet het oorspronkelijke monumentale hoofdgebouw van de zilverfabriek bestaan inclusief het L-vormige deel dat daar achter lag. Hij voegde hier een drietal nieuwe elementen aan toe (zie begane grond plan):

1. Een carrouselachtig paviljoen (het bedrijfsrestaurant).
2. De patio (tussen het oorspronkelijk hoofdgebouw en het L-vormige deel) die door een 6.50 meter hoge gekromde en getordeerde glaswand doorsneden wordt, en waarvan de ene helft het atrium is (2a) en de andere helft uit een vijver bestaat (2b).
3. Een passageachtige ruimte, het zogenaamde “Italiaanse straatje”, dat in het verlengde van de glaswand loopt en die het oorspronkelijk L-vormige deel diagonaal doorsnijdt.

Het atrium (2a) vormt een centrale ruimte van 410 m2. Om van het ene deel van het gebouw naar het andere te gaan moet men altijd via het atrium. Als vanzelf fungeert deze ruimte daardoor als de gewenste ontmoetingsplaats.

De gevel van het hoofdgebouw werd gerestaureerd en de gevels van het L-vormige deel werden in dezelfde stijl vormgegeven: wit pleisterwerk met horizontale grijze banden. De maatvoering van deze banden is in de gevels van het hele gebouw doorgezet, ook in de glazen delen. De afwerking van het interieur is een belangrijk aspect in het ontwerp van Stern. Ook hierin zijn de horizontale banden van de buitengevels terug te vinden. Het geheel is in Art Deco stijl ontworpen en vormt samen met het eveneens door hem ontworpen meubilair een sfeervolle combinatie. De vormen, materialen en kleuren komen op diverse plaatsen in de verschillende ruimten terug.

Zo zijn Stern en de projectarchitect Graham Wyatt er in geslaagd om een harmonieus hoofdkantoor in post­moderne stijl te ontwerpen. In 1990 heeft MEXX de American Award ontvangen voor het mooiste kantoorgebouw ontworpen door een Amerikaanse architect. Gezien de grote concurrentie onder Amerikaanse architecten in die tijd was dit een grote prestatie van Stern en Wyatt.

Tijdens Open Monumentendag zijn de tuinen van de voormalige zilverfabriek geopend. Achter de monumentale facade heeft u vanuit de tuinen een goed zicht op de moderne architectuur van denieuwbouw vleugel.

Bron: Plandocumentatie hoofdkantoor MEXX, Voorschoten