De Maranathakerk (1949) is een typerend
bouwwerk uit de tijd van de wederopbouw.
Ze bevindt zich in het ‘Sperrgebiet’ van de
‘Atlantikwall’. Met internationale steun
zijn na de bevrijding, onder leiding van de
architect Otto Bartning, in Duitsland enkele
tientallen noodkerken vervaardigd. Eén van
de prototypes daarvan is in Den Haag
terechtgekomen. De Maranathakerk was een
gift van de Zwitserse protestantse kerken
aan de Haagse Hervormde Gemeente.
Dakconstructie, spanten, ramen en deuren
waren vervaardigd in Zürich en werden
per trein naar Nederland getransporteerd.
Te midden van de strakke wederopbouwarchitectuur
valt de Maranathakerk nu
op als een vriendelijk Zwitsers dorpskerkje.
De architect Frits Eschauzier heeft het bouwpakket
verder ingevuld: muren en ramen met
verfijnde decoratie, verlichting, en verrassende
kleuren. De ovalen panelen zijn onder
supervisie van Paul Citroen, destijds leraar
aan de Kunstacademie, vervaardigd door de
schilderes Antoinette Gispen.

Activiteiten:

*op regelmatige tijden muzikale uitvoeringen.