De Boldershofkapel maakt onderdeel uit van een groter geheel. In 1907 bouwde Eduard Cuypers (1859-1927), de minder bekende neef van Pierre Cuypers, op het landgoed Boldershof een gesticht voor ‘idiote meisjes’ (zoals kinderen met een verstandelijke beperking in die tijd werden genoemd.) Het eerste paviljoen, Montfoort genaamd, verrees in 1907.

Nu komend vanaf het Ambthuisplein kijkt men aan tegen de toenmalige achtergevel. Rondlopend ontwaart men aan die zijde de oorspronkelijke trapopgang. De opdracht voor dit paviljoen kreeg Cuypers van de religieuze orde, de Dochteren der Wijsheid (Filles de la Sagesse), oorspronkelijk afkomstig uit Frankrijk.

Het ging de religieuzen financieel zo goed dat zij Cuypers al in 1914-1915 opdracht gaven voor een tweede identiek paviljoen genaamd Marie Louise. Dit paviljoen vormde het spiegelbeeld van het eerste paviljoen. Aan de toenmalige achterzijde werd een doorlopen balkon gebouwd met houten stijlen waardoor het een rustiek uiterlijk kreeg. Pas in 1915 werd tussen de beide paviljoens een terugliggende kapel gebouwd die zijn voorgevel aan het Ambthuisplein kreeg. Via deze ingang konden dorpelingen in de kapel de mis bijwonen.

De drie gebouwen vormen een architectonische eenheid, typerend voor de periode rond de eeuwwisseling. In het laatste kwart van de negentiende eeuw bouwde architecten veel in neo-stijlen zoals neo-gothiek,  neoclassicisme enz. Cuypers leunde bij het ontwerp van dit complex nog op de neorenaissancestijl. Deze stijl was populair geworden toen zijn oom Pierre Cuypers de prijsvraag voor het Rijksmuseum won en dit gebouw optrok in neorenaissancestijl. Deze stijl was tevens populair bij de architecten van het genootschap Arti et Amicitia waarvan Cuypers deel uit maakte. Diverse details wijzen hier op zoals de omlijsting van de entree van de kapel, de rode dakpannen, de bewerking van de topgevel enz.

Bij de opgang naar de entree is aan beide zijden een steentje aangebracht. Aan de ene zijde De Barmhartige Samaritaan en aan de andere zijde een heilige met Moeder Maria en het Jezuskind.

Het interieur van de kapel kreeg in 1923 haar decoratie in de vorm van muurschilderingen, beelden en eikenhouten meubels uit Parijs. Vermoedelijk zal toen slechts een deel van de muren zijn voorzien van schilderingen want in 1938 werden de muren opnieuw beschilderd door Lou Manche (1908-1982). Achter het altaar schilderde hij Jezus met apostelen, omringd door kinderen met daarboven de tekst Laat de kleinen tot mij komen. Alle wanden en het plafond  kregen een sjabloon- beschildering. In de tijd van het Tweede Vaticaans Concilie toen er een frisse bries door de Rooms-Katholieke kerk waaide verdwenen de schilderingen onder de witkwast.

In 2009 besloot de huidige eigenaar de schilderingen weer zichtbaar te maken. Ook de verdwenen kruiswegstaties zijn daarbij weer teruggevonden. De kapel is nu op het verdwenen meubilair na weer in haar oorspronkelijke staat.

Helaas heeft het gebouw al jarenlang geen bestemming meer waardoor het leeg staat en voor iedereen gesloten is. Een goede openbare bestemming zou voor dit fraaie gebouw de redding zijn.
Het complex met het er voor gelegen park met haar monumentale bomen vormt gezamenlijk een van de mooiste plekjes van Druten.