In het kader van de viering van het 111-jarig jubileum van De Marotte wilde het huldigingscomité een monument laten vervaardigen. Uiteindelijk kwam het monument tot stand door financiële steun van het comité “Sittard 750 jaar Stad”. De Maastrichtse kunstenares Désirée Tonnaer haalde haar inspiratie voor het beeld uit de Germaanse rites die verband hielden met voorouderverering en het begin van de lente. Na de strenge winter trokken groepen jongeren in lompen gehuld met toeters en bellen door de velden en akkers. Zij verbeeldden de overleden voorouders die hen begeleidden bij de vruchtbaarheidsrite. Ze sloegen met stokken op de grond om aldus de zaden aan te sporen te ontkiemen. Omdat het mensen uit het verleden betreft heeft de beeldhouwster de gestalten in de vorm van het veenlijken paar uit Weerdinge (Drenthe) als uitgangspunt genomen. De manden met brood en maïs verwijzen naar de ontkiemende zaden. De gepolijste maskers verwijzen naar de glitter en kitsch van het carnaval. Het voetstuk bestaat uit twee delen. De figuren staan op lagen klei, waarin sommigen het Sittardse carnavalsgebak, de nonnevotten herkennen. De kleilagen staan bovenop een basement van hardsteen, de versteende laag van de menselijke historie. Hierdoor staat er een podium waarop de carnvalsvierder kan dansen om zijn eigen vergankelijkheid te omarmen of te ontkennen. In de hardstenen sokkel zijn carnavalssymbolen zoals de nonnevot en de pappegey afgebeeld evenals het stadswapen en het logo van de Marotte.