De neogotische kerk, vernoemd naar de heilige Antonius van Padua, is in de jaren 1920-1921 gebouwd naar een ontwerp uit 1916 van de Haagse architect Nicolaas Molenaar, op de plaats waar voorheen het gebouw Musis Sacrum stond. De door de Eerste Wereldoorlog enorm gestegen prijzen voor grondstoffen leidden ertoe dat de toren een stuk lager en de kerk flink korter werd dan oorspronkelijk gepland. Naast de Bonifatiuskerk was het de tweede Rooms-Katholieke parochie in de stad, noodzakelijk om het toegenomen aantal gelovigen de zondagsmis te laten bijwonen.
Het grondplan van de kerk is sinds de bouw ongewijzigd gebleven. Midden op de viering staat de Angelustoren. Aan beide zijden van het priesterkoor (achterin de kerk) bevinden zich twee straalkapellen. Het interieur bestaat uit in gele baksteen uitgevoerde randen in de muren en decoraties met rode, gele en crèmekleurige bakstenen op de pilaren. Links tegen de muur, achter de doopvont, bevinden zich in brons uitgevoerde symbolische voorstellingen die de oorspronkelijke preekstoel sierden. Het altaar in art nouveau stijl, met ontwerp van August van Os, is een van de weinige originele interieuronderdelen die de kaalslag van de jaren zestig van de vorige eeuw overleefd heeft. De geheel nieuwe inrichting kwam tot stand als gevolg van een grote vernieuwing in de liturgie, vastgelegd op het tweede Vaticaanse Concilie (1962 – 1965). Belangrijke onderdelen zijn ook de gebrandschilderde glas-in-loodramen vol symboliek van de hand van glazenier Fritz Geuer. Deze zijn in 1922 geplaatst. Het altaar in art nouveau stijl, met ontwerp van August van Os, is een van de weinige originele interieuronderdelen die de kaalslag van de jaren zestig overleefd heeft.
Open Monumentendagen 2023:
Achter in de kerk is een tentoonstelling te zien in het kader van 100 jaar Antoniuskerk, 1921-2021. Hierin is te zien hoe er in de loop van de 100 jaar diverse ingrijpende veranderingen in het ex- en interieur hebben plaatsgevonden.
