Dit voormalige veerhuis heeft een bewogen geschiedenis die voor altijd verbonden blijft met de Tweede Wereldoorlog, als schuilplaats en als centrum van verzet tegen de Duitse overheerser. In deze boerderij, in de uiterwaarden gelegen, zijn bijvoorbeeld de plannen gesmeed om het bevolkingsregister van Wageningen te verduisteren. In de nacht van 2 op 3 januari 1943 worden de Wageningse persoonskaarten uit de kluis genomen en vervolgens in het kippenhok van de Wolfswaard verstopt. Niet veel later verdwijnen de kaarten voor altijd in het moeras.
Het pand zelf is een fraai voorbeeld van een T-boerderij of Betuwse boerderij met zijn kloeke brede voorhuis met symmetrische voorgevel, zesruitsvensters en schilddak. Het voorhuis is dwars op het erachter gelegen bedrijfsgedeelte geplaatst en ze vormen zo tezamen een plattegrond in de vorm van een T. De boerderij moet zo rond 1800 zijn opgetrokken, op de plaats van een ouder veerhuis dat deel uitmaakte van de heerlijkheid Wolfswaard. Een heerlijkheid was een kleine juridisch bestuurlijke plattelandseenheid, als onderdeel van het middeleeuwse leenstelsel. De heer (of vazal) oefende op een stuk grondgebied, middels een leenovereenkomst met de vorst (of bisschop), het gezag uit. Het grootste gedeelte van heerlijkheid de Wolfswaard is in de Betuwe gesitueerd, maar deze T-boerderij ligt aan de noordzijde van de Rijn. Aan het eind van de Pabstsendam, te midden van de uiterwaarden en idyllisch aan de rivier gelegen was het bij uitstek geschikt als veerhuis annex café voor voornamelijk arbeiders werkzaam in Wageningse steenfabrieken. Hier kon men onder het genot van een drankje in de gelagkamer – de ruime voorkamer aan de rivierzijde – wachten op de volgende oversteek naar Lakemond in de Betuwe.
