In de eerste helft van de veertiende eeuw is de toren gebouwd van stenen, gebakken in de veldovens op de uiterwaarden. In de tweede helft van de veertiende eeuw wordt de van oorsprong houten kerk uit de dertiende eeuw, afgebrand in 1273 en weer opgebouwd, afgebroken (de daklijn is nog zichtbaar in de kerk tegen de toren). De houten kerk wordt vervangen door het schip en het koor, opgetrokken in steen, precies in de oost-west lijn en tussen het schip en het koor een triomfboog, waaronder het altaar was geplaatst.

Het noorder en zuider transept zijn in de vijftiende eeuw toegevoegd. De rooms-katholieke kerk was gewijd aan de Heilige Martinus. Tijdens de reformatie, die geruisloos verlopen is, is de kerk ontdaan van alles wat herinneren kon aan de vroegere Roomse eredienst, in het koor zijn nog enkele nisjes aanwezig waar beeldjes van de Madonna of van heiligen gestaan hebben. In 1852 moet in de noordmuur een deur zijn aangebracht. Bij de restauratie in 1954 werd een stukje muurschildering in het koor aangetroffen en zorgvuldig behouden.

Het Schuttersbord in het noorder transept is geschilderd in 1692. De veertien schutters staan met namen en hun huismerken vermeld.