Dit rijksmonument werd in 1909 ontworpen door architect Chris Wegerif (1859-1920) als woonhuis voor de uit Zeeland afkomstige beeldhouwer Pieter Puype (1874-1942). De bouwstijl, die kenmerkend is voor deze architect, draagt het stempel van de Nieuwe Kunst en kent invloeden van de Engelse Arts and Craftsbeweging, de Weense Sezession en de Art Nouveau. Naast de woning staat het oorspronkelijke atelier (1912) van de beeldhouwer. In zowel het exterieur als interieur van het gehele pand zijn verwijzingen naar de Zeeuwse achtergrond van de opdrachtgever terug te vinden. Zo zijn de glas-in-loodramen van uitzonderlijke kwaliteit en ook het ontwerp voor de schouw en de reliëfs waardevol. De door Puype en Wegerif ontworpen interieurelementen zijn nog steeds aanwezig en van kunsthistorisch belang.
Verduurzaming
Huis en atelier zijn in fasen verduurzaamd. In 2016 zijn beide van binnenuit geïsoleerd. Alleen de oorspronkelijke hal met trappartij, tegeltjes met Zeeuwse taferelen van spelende kinderen en een terracotta vloer met ingelegde Zeeuwse knoop, is niet geïsoleerd. Zowel boven als beneden is lage-temperatuur-vloerverwarming aangebracht. De hal kan op koude dagen worden verwarmd door een elektrisch warmtepaneel aan de wand.
In 2018 is de gasketel vervangen voor een buffervat. Dit buffervat wordt allereerst verwarmd door de zonnecollectoren op het hoofdhuis. Schijnt de zon niet en wordt in het huis de (moderne, efficiënte) houtkachel gestookt, dan verwarmt deze ook het buffervat. Als laatste kan het buffervat verwarmd worden door de luchtwarmtepomp.
Tot slot zijn op het atelier 8 PV-panelen geplaatst.
