Historie:
Rooms-katholieke kerk van de parochie Sint Jan Geboorte te Duizel, in 1925-1926 gebouwd naar ontwerp van architect H.M. Vorstermans (‘s-Hertogenbosch) in neogotische stijl. De uitvoering was in handen van de aannemers A. Rosch en C. Antonius voor de som van f 52.500,–. De eerste steen werd op 10 augustus 1925 gelegd door pastoor J.W.M. van Moorsel. De consacratie door monseigneur Diepen vond plaats op 5 juli 1926. De op geringe afstand gelegen oude kerk werd in 1927 afgebroken met uitzondering van de toren (rijksmonument). In 1993 werd de kerk aangewezen als rijksmonument vanwege de doopvont (1741) en de kaarsenkroon (XVII).

Op 2 december 2021 kocht de Maatschappij tot behoud van Cultureel Erfgoed Duizel B.V., eigendom van de familie Van der Leegte, de kerk Sint Jan Baptist in Duizel van de R.K. Parochie Sint Willibrordus in Eersel. De kerk van Duizel werd vervolgens op 9 januari 2022 door het Bisdom Den Bosch aan de eredienst onttrokken en heeft sinds die dag een nieuwe naam gekregen namelijk “Het Duysels Huys” Het gebouw werd door de familie Van der Leegte in beheer gegeven aan de Stichting tot Behoud van Cultureel Erfgoed Duizel. Deze stichting gaat zich inspannen om het gebouw een nieuwe toekomst te geven. Daarbij speelt het beheer van het gebouw en inventaris een centrale rol.

Ligging
Het kerkgebouw bevindt zich in de kern van Duizel, en is gesitueerd op de hoek van het Smitseind en de Kruisstraat. De kerk is met het koor georiënteerd op het westen. Achter het koor bevindt zich het kerkhof met de toren van de oude kerk. Het kleine voorplein wordt gedomineerd door een uit de bouwtijd daterende rode beuk. Ten zuiden van de kerk staat de vrijstaande pastorie die tegelijkertijd is gebouwd naar ontwerp van architect Vorstermans.

Plattegrond en opbouw:
Kleine parochiekerk van het basilikale type op (Latijns) kruisvormig grondplan, dat bestaat uit: een ingangsportaal met flankerende zijkapellen; een middenschip van twee traveeën met flankerende smalle zijbeuken en een rank klokkentorentje aan de rechter voorzijde; een diep transept dat even hoog is als het middenschip; een koor van anderhalve traveeën met flankerende zijkapellen die even hoog zijn als de zijbeuken; een vijfzijdige koorsluiting; een sacristie tegen de linkerzijde van de koorsluiting. De bakstenen gevels met trasraam zijn in kruisverband gemetseld en worden afgesloten door uitgemetselde blok- en muizetandlijsten. De gevels worden geleed door steunberen die zich verjongen. De uitgespaarde muuropeningen worden spitsboogvormig afgesloten en zijn voorzien van afzaten. De tentdaken van de oostelijke zijkapellen, de lessenaardaken van de zijbeuken en de in elkaar grijpende zadeldaken van het middenschip, transept en koor zijn gedekt met leien in maasdekking en wateren af via bakgoten. In het dak van het middenschip en het koor zijn dakkapellen geplaatst met luiken en aankappingen met leien. De achtzijdige dakruiter op de nokkruising heeft galmopeningen met een driepasvormige afsluiting en puntgeveltjes. De ranke naaldspits wordt bekroond door een smeedijzeren kruis met windvaan. Ook de klokkentoren aan de oostzijde wordt afgesloten door een achtzijdige naaldspits met smeedijzeren sierbekroning.

De kerk bezit een aantal waardevolle interieurelementen. Uit de oude kerk zijn overgebracht de al eerder genoemde doopvont en kaarsenkroon (rijksmonumenten), en verder nog houten beelden van St. Antonius van Padua, St. Jan en St. Jozef. De preekstoel is afkomstig uit de kerk van Eersel en de uit 1896 daterende stenen zijaltaren komen uit de parochiekerk van Postel. De gekleurde glas-in-loodramen zijn voorzien van gestileerde florale motieven en geometrische patronen, in de zijbeuken aangevuld met portretten van de twaalf apostelen en in het koor met voorstellingen van de zeven
sacramenten. Na de Tweede Wereldoorlog werd de inventaris o.a. aangevuld met een kersehouten Mariabeeld (kunstenaarsatelier St. Lucas te Tilburg, 1952), een St. Rochusbeeld (gebr. Van Hek uit Eindhoven, 1952), kruiswegstaties (P. Wiegersma uit Deurne, 1961) en een orgel (Verschuere uit Heythuysen, 1964).