Historie
De bouwgeschiedenis van het kasteel blijft hoofdzakelijk in nevelen gehuld. Mogelijk ontstaan in de 15de eeuw als een adellijk huis. Na de verwoesting door de Franse troepen op 29 juli 1674 bleven slechts de noord, west- en zuidgevels overeind staan. Vermoedelijk heeft, deels met gebruikmaking van nog bruikbare delen van de ruïne al spoedig na 1674 een herbouw plaats gevonden, waarbij een meer klassiek, luxe woonhuis is ontstaan.

De herbouw van na 1675 heeft plaats gevonden op dezelfde plaats als waar het oude kasteel stond en lijkt het aannemelijk om te veronderstellen dat in de herbouw delen van de ruïne zijn opgenomen. In 1858 moesten reeds delen van het goed het veld ruimen, om plaats te maken voor het klooster.

Bezitgeschiedenis
Gijsbrecht van Bronckhorst, heer van Batenburg en Anholt was in 1456 in het bezit van het kasteel. Vele malen werd het bezit overgedragen. In 1789 werd het kasteel verkocht aan dhr. H. Gerrits, die er naar verluid in 1812 de Kapucijnen onderdak heeft gegeven, toen ze door de Fransen uit hun klooster waren verjaagd. Op 17 maart 1858 verkocht de Graafse Monseigneur de la Geneste (1821-1880), ondermeer de rector van het klooster van de Zusters van Liefde De Wijnberg in Grave, het enige jaren daarvoor verworven goed weer aan de zusters.

Geschiedenis Klooster

De “rooi nonnekens” waren ruim 130 jaar een begrip in Velp. In 1858 vestigden zich zeven zusters Redemptoristinnen vanuit Brugge in Velp, in 1990 verlieten de laatste negen Velp om naar Someren te gaan. Wat zij in Velp achterlieten was een monumentaal kloostercomplex als getuigenis van een rijk contemplatief leven. Zij vestigen zich naast de oude Vincentiuskerk van Velp en het Emmaus-klooster van de paters Kapucijnen in een gedeelte van het vroegere kasteel Bronckhorst. Na de aankoop op 17 maart 1858 kwamen op dinsdag 20 juli 1858 de eerste zusters aan voor de definitieve stichting.

Het complex heeft ook een monumentale tuin, die in zijn huidige omvang van kort na 1923 dateert, toen men aan de westzijde een stuk grond had aangekocht van de koster voor de uitbreiding. De tuin is ommuurd en heeft gazons en borders. De beplanting, globaal uit de periode 1900-1950, bestaat onder meer uit eiken, linden, ceders, paardenkastanjes, fruitbomen en coniferen, waaronder enkele monumentale exemplaren.

Cultuurhistorische waarde
Er is sprake van hoge cultuurhistorische waarde doordat het klooster één van de belangrijke voorbeelden is van de voor de cultuurhistorische achtergrond van de gemeente Grave belangrijke katholieke ontwikkelingsgeschiedenis. De kloosters in dit gebied gaven in hoge mate vorm aan het leven van inwoners, door het opvangen van weeskinderen, geven van onderwijs, zorg voor blinden, oprichting van harmonieën en sportclubs en verrichten van zielzorg. Vooral vanaf het derde kwart van de 19e eeuw nam het aantal kloostervestigingen in Grave en omgeving sterk toe mede door toedoen van de rector van klooster De Wijnberg, de gefortuneerde en Hoog geplaatste Graafse geestelijke Monseigneur H. De La Geneste (vestiging van de zogenaamde Franse Paters in een oud Kazernegebouw, ontstaan St. Henricusgesticht van de Fraters van Tilburg en klooster De Wijnberg van de Zusters van Liefde, grondleggers van het vermaarde blindeninstituut in Grave zelf, vestiging van het Jezuïetenklooster Mariëndaal in het later tot stand gekomen Nieuw Velp en vestiging van het Alfonsusklooster voor Redemptoristinnen in Oud Velp) waardoor er omstreeks 1900 een voor deze bescheiden landelijke gemeente grote variëteit ofwel „een veelkleurig habijt‟ van ordes en congregaties bestond dat was gehuisvest in veelal indrukwekkende, sterk het beeld van de omgeving bepalende complexen.