In augustus 1866 vraagt Willem Stapelbroek van de nabijgelegen boerderij Klein Immink vergunning voor de bouw van een windkorenmolen op een stuk land niet ver van de boerderij ten behoeve van zijn zoon Bernhard die molenaar wilde worden en het vak had geleerd op de molen van Winterink in‘s-Heerenberg. Op 14 november 1868 begon Bernard op de voor hem gebouwde molen. Op 7 april 1899 trouwt zijn dochter Theodora Johanna Stapelbroek met Johannes Hubertus (Jannes)van Hal. Jannes van Hal, van huis uit timmerman, werd nu molenaar en boer. In het voorhuis van de boerderij die in 1876 vlak voor de molen werd gebouwd, begon hij in 1905 ook een café, wat het begin betekende van het nu nog aanwezige restaurant.
Op 7 januari 1909 kreeg Van Hal een vergunning voor een motormaalderij met een benzinemotor van 18 pk, die werd gesticht in een kort daarvoor gebouwde schuur. In juli 1928 werd deze motor vervangen door een zwaardere van 25 pk. In de oorlog liep de molen schade op door beschietingen, waarop in 1950 nog schade door een blikseminslag overheen kwam. Daarna werd de molen, na het mislukken van herstelpogingen in 1957 onttakeld en ingericht als logiesruimte/vakantiewoning. Ongeveer tien jaar ondernam eigenaar Van Hal restauratiepogingen, maar die strandden op de verdeling van de kosten.
In 1999 kwam het gesprek over herstel van de molen weer op gang en werd de Stichting Korenmolen Voorst opgericht, welke in 2000 plaatsing van de molenromp op de rijksmonumentenlijst aanvroeg als eerste stap op weg naar definitief herstel. De molen werd door sommigen gedurende enige tijd ook wel de “Molen van Van Hal” genoemd. Op 27 november 2010 kon de maalvaardige molen officieel in gebruik worden gesteld.