Deze drie achtkantige grondzeilers werden in 1672 gebouwd om de polder droog te malen en het water uit te slaan op de Stompwijksche Vaart. In 1668 werd hiertoe besloten omdat de polder inmiddels door vervening in een gebied met legakkers en petgaten en grote plassen was veranderd. Het octrooi voor deze droogmaking werd verleend aan Dokter Adrianus Quack. Een gevelsteen in de onderbouw van de bovenmolen (nummer 24) herinnert hieraan.

Aanvankelijk werden twee molenviergangen gebouwd. Al in de 17de eeuw werd de vierde molen van beide viergangen afgebroken. Deze molens werkten tot 1876 samen. Nadien werd de tweede groep molens vervangen door een stoomgemaal. In 1903 is de ondermolen van de behouden driegang (nummer 28) na een brand volledig herbouwd.

De driegang functioneerde tot 1951 en werd na restauratie bestemd voor reservebemaling.