Hoe jammerlijk kan je het hebben. Niet een keer, maar wel twee keer moest de toren van de Grote Kerk worden herbouwd. Eerst nadat in mei 1940 Nederlands artillerievuur de kerk en omliggende straten in de as had gelegd om de Duitse agressor te kunnen verjagen. En de tweede keer nadat de Duitse bezetter op 15 april 1945 de toren – alsook de toren (in de volksmond de ‘Naald’ genoemd) van de Katholieke kerk aan de Bergstraat – bij de terugtrekking opblies. Slechts drie weken voor het tekenen van de capitulatieakte waarmee de stad en het land bevrijd zouden zijn van de bezetter.
Nog beklagenswaardiger wordt het, als je bedenkt dat de kerk net voor de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog een grootscheepse restauratie achter de rug had. Bij de eerste hersteloperatie van het oorlogsgeweld – in 1941 – behield de tufstenen kerktoren haar romaanse karakter. De rest van de verder gotische kruiskerk werd opnieuw in baksteen opgetrokken en vormde zo een contrast met de lichtere natuurstenen toren. Bovenop de toren kwam eenzelfde type spits van leisteen als het exemplaar dat kort voor de uitbraak van de oorlog was geplaatst. Helaas belandde ook deze fraaie herbouwde torenspits, in april 1945 op straat. Hiermee was meteen ook het vertrouwde herkenningspunt van de stad verdwenen. Het zou nog tot 1955 duren voor de gemeentetoren zou worden herbouwd – in betonskelet en baksteen dit keer – en de stad weer een oriëntatiepunt rijker was. En zoals het een toren betaamd: met beierende klokken.
De oorspronkelijke drie luidklokken waren namelijk na de eerste verwoesting in 1940 door de bezetter omgesmolten tot wapens. In 1947 schonk de gemeente Utrecht het zwaargehavende Wageningen de uit 1542 stammende St. Michielsklok. Met de komst van twee nieuw gegoten klokken was het Wageningse klokkenspel in 1955 eindelijk weer compleet en de toren weer van heinde en ver zichtbaar.
