De geschiedenis van de eenbeukige laatgotische kruiskerk met de ingebouwde toren voert terug tot 1230. Omstreeks die tijd wordt hier de eerste kerk gebouwd die in de vijftiende eeuw door brand is verwoest. In 1672 (het rampjaar) werd de kerk verwoest door Franse troepen maar meteen weer herbouwd. In 1673 werd aan Claes Reyerse van Outshorn de opdracht verstrekt voor herbouw van de kerk met pastorie en een schoolhuis. Nog zichtbaar is dat de kerk herbouwd op de oude lage muren van de eerder verwoeste kerk (scheidslijn tussen de kloostermoppen en de toen gebruikte rijnsteen). De éénbeukige, laat-gotische kerk heeft een vijfzijdig gesloten koor en houten tongewelven met trekbalken. De volgende restauratie, binnen en buiten, was in de periode 1953 t/m 1958. In 1998 is het dak voorzien van nieuwe leien. In het interieur valt het voor-reformatorisch nisje in het koor op met daarboven het gebrandschilderde raam. Een andere bezienswaardigheid is een psalmbord uit 1678, de predikantenborden en de kuif op de herenbank. toren met luidklok (uit 1682) is in de kerk gebouwd, heeft een slanke boogfries en slanke ingesnoerde spits. In de kerk is een Lohman-orgel uit 1842.
Veel informatie over de kerk is te lezen in het gedenkboekje “Een Vaste Burcht” t.g.v. 400-jarig bestaan van de Hervormde gemeente.
