Na het alarmerende rapport van de Club van Rome (1972) en de energiecrisis (1973) bedacht de toenmalige directeur van woningbouwcorporatie Ons Huis, de heer David Schaling, een nieuw soort energiezuinige woning. Dit resulteerde in twee dubbele proefwoningen die in 1980 werden opgeleverd.
Er werden door de woningbouwcorporatie en de gemeente Apeldoorn diverse studiereizen naar Canada en Noorwegen gemaakt. Architectenbureau Groosman & Partners ontwierp een woning die 1,30 meter in de grond was verzonken en waarbij de slaapvertrekken ónder de woonvertrekken waren gesitueerd. De basis werd gevormd door een betonnen bak waarin geïsoleerde Norgipsplaten (een sandwichconstructie van 10 cm polyurethaanschuim opgesloten door 10 mm gipsplaten) als een soort kaartenhuis, zowel de isolatie als de draagconstructie vormden. De buitenkant werd verfraaid met houten rabatdelen. Ten onrechte worden de woningen vaak aangezien voor houtskeletbouw.
Twee proefwoningen waren gasgestookt, twee werden verwarmd door elektriciteit (conventionele weerstandselementen). De woningen werden aanvankelijk niet bewoond: bewoning werd gesimuleerd door elektrische servo’s, waardoor TNO ongestoord metingen kon doen. De doelstelling, een verbruik van minder dan 1.500 m3 gas per jaar, werd gemakkelijk gehaald. De stichtingskosten bleken echter veel te hoog waardoor het project niet werd voortgezet. De woningen zijn daarna verkocht aan particulieren.
Bedenker David Schaling heeft tot zijn dood (begin deze eeuw) contact onderhouden met de bewoners en het implementeren van nieuwe energiebesparende technieken gestimuleerd. Geheel in zijn geest leven de huidige bewoners nog steeds volgens dit gedachtegoed.