Het plein voor de omstreeks 1871 gestichte rooms-katholieke begraafplaats is van de weg gescheiden door een rij kastanjebomen en een sikkelvormige vijver. De dodenakker is geometrisch opgezet. De middenas wordt halverwege onderbroken door twaalf beuken, in de volksmond de twaalf apostelen genoemd. Deze zijn in een cirkel geplaatst. Daarbinnen ligt de grafkelder (stijl: Amsterdamse School) voor de priesters van de parochie Sint Jeroen, die uit circa 1888 dateert.
Rond 1930 is het graf opgeluisterd met een monument in deco-stijl. Voor de kapel, aan de linkerkant, liggen enkele rijen oudere graven uit de laatste decennia van de 19e eeuw en eerste decennia van de 20e eeuw, te herkennen aan de grote kruizen op de grafstenen. Op een van de graven staat een manshoge engel, die blijkens de inscriptie aan de achterzijde door beeldhouwer C.H. Peeters uit Antwerpen is gemaakt. Voor het ontwerp van het monument tekende architect F. Moers uit St. Truiden.
Vanaf de ingang gezien links van het priestergraf ligt het achthoekige mausoleum van de familie Jac. Urlus, ontworpen door architect Th. Theunissen. Het parochiebestuur verleende op 17 september 1936 toestemming voor de bouw van het grafmonument, dat vermoedelijk is gefinancierd door de oratoriumvereniging van Noordwijk.
In het mausoleum is Jacques Urlus begraven, de Noordwijkse tenor die grote triomfen vierde als opera- en concertzanger en tijdgenoot was van de beroemde Italiaanse tenorzanger Enrico Caruso.
