In het najaar van 1876 kreeg de toenmalige pastoor Hilhorst vanuit het aartsbisdom de opdracht om een nieuwe kerk te bouwen ter vervanging van de uit 1760 daterende schuilkerk, die nog in 1838 werd vergroot. Als architect werd Alfred Tepe aangezocht, die een prachtig ontwerp maakte voor een kerk met allure. In zijn “Geschiedenis van de bouwstijlen” zou professor Gugel later hierover opmerken: “een zeer opmerkelijke stichting van Tepe, die den oud-nederlandschen baksteen bouw tot een ernstige studie heeft gemaakt, is de kerk van Schalkwijk, waarvan de fraaie buitenordonnantie een bij uitnemendheid nationaal karakter draagt. Meer dan uit eenig ander werk blijkt uit deze frissche en teekenachtige schepping hoe meesterlijk en zelfstandig het talent van den meester de oud-nederlandschen typen weet te herscheppen.” Met zo’n compliment mag een bezoek aan de kerk en als toetje een beklimming van de toren niet ontbreken. De kerk is jaren geleden aan de binnenzijde geheel gerestaureerd. Toen al volgens de beginselen van duurzaamheid: achter de enorme glas-in-lood ramen zijn voorzet ramen geplaatst, het luchtverwarmingssysteem is integraal aangepast naar een systeem waarbij via een buizenverwarming vóór de knielbanken een meer directe verwarming voor de voeten is gerealiseerd (gebaseerd op het idee van de ‘stoofverwarming’ uit de decennia daarvoor) en de muren zijn zodanig behandeld dat voor een deel het vochtprobleem werd opgelost met een positief gevolg voor de muurschilderingen.
Bij een bezoek hoort u de verhalen over de geschiedenis van de kerk en de inspanningen om de kerk voor de toekomst te behouden en beklimt u de toren om te genieten van het weidse uitzicht over het dorp.
Een bezoek aan de begraafplaats van de kerk is ook zeker de moeite waard. Bij betreding is direct de grafkapel uit 1864 zichtbaar. Hier is begraven Mgr. Cornelis Ludovicus baron de Wijckersloot van Schalkwijk. (†1851). Hij was sinds 1833 bisschop in noordelijk Nederland, het gebied van de heidenen. Nadien zijn veel nazaten van hem hier begraven
