Fabriek met 115 jaar oude schoorsteen
In 1886 richtte Th. Mensing samen met zijn zoon H.B. Mensing een bedrijfje op met de naam Nederlandsche Stoom Chemische fabriek Mensing & CO Fabrique de Faience Artistique. Het bedrijf droeg ook wel de naam Ned. Wrijfglazuur & Bijtsfabriek. De firma Mensing was de uitvinder van de was- en kleurglazuur, veel toegepast als afwerking van houtwerk. Het gebouw dateert nog voor een deel uit de late 19e eeuw. Het fabriekje is thans woonhuis en pedicurepraktijk.
De schoorsteen
In het begin van de 20e eeuw ontstaan er door de grotere aantallen te bouwen schoorstenen standaardtypes voor kleinere schoorstenen tot ongeveer twintig meter hoogte. De koppen krijgen een zeer karakteristiek uiterlijk met gebogen stenen. De stenen zijn rode radiaalstenen met op twee plaatsen een decoratieve band en een bijzondere kop, een kraag met een zogenaamde hoge hoed met vlak daaronder nog een uitspringende dertienlaagse versiering. Dit is een zaagtand opgevuld met driehoeken. De versiering is ingesloten tussen twee enkelvoudige gele lagen.
Waarschijnlijk is de fabrieksschoorsteen gebouwd in 1907. Deze had geen directe betekenis voor de bedrijfsuitoefening, maar werd met de oven gebruikt voor de vervaardiging van porselein, een liefhebberij van Mensing sr. Verkocht werden deze artikelen nooit, omdat Mensing sr. nooit het ‘echte’ porselein wist te maken. Toch waren zijn tableaus dermate mooi dat een tegelportret van De Ruyter jarenlang in het Scheepvaartmuseum te Amsterdam logeerde.