Vroeger was de molen rechtstreeks verbonden met een magazijn waarin in 1908 een door een zuiggasmotor aangedreven maalstoel werd geplaatst. Omstreeks 1927 kreeg deze maalderij ook nog een door een diesel aangedreven houtzaag. In 1939 werd de molen bovendien van moderne stroomlijnwieken voorzien. Desondanks volgde in de jaren vijftig van de 20e eeuw stillegging van de windmolen. Molenaar Peerlings maalde voortaan alleen nog met de motorisch aangedreven maalstoel in het magazijn. De molen zelf verviel hierna snel.
In 1967 volgde een restauratie waarbij de kap, luizolder, steenzolder en meelzolder grotendeels werden vernieuwd. Daarbij werden onderdelen van een windmolen uit Hardenberg gebruikt. Ook de maalstenen werden vervangen door een koppel tweedehands stenen en in de molen werd een silo met elevator die de twee maalgangen van graan moet voorzien, geplaatst. Ondanks deze aanpassingen bleek het niet meer mogelijk met de windmolen een boterham te verdienen.
In de jaren zeventig volgde de definitieve stillegging waarna de conditie van de molen weer snel verslechterde. In 1991 kocht de gemeente Weert de molen. Bij die gelegenheid werd het magazijn van de molen gescheiden door een deel te slopen. Ook onderging de molen een nieuwe opknapbeurt. Vrijwillig molenaar werd Thei Nijs uit Stramproy.
In 2009 en 2010 liet de gemeente Weert de molen opnieuw ingrijpend restaureren. Daarbij werd ook het voegwerk van het molenlichaam vernieuwd en werd een nieuwe windpeluw geplaatst. In 2021 volgde een complete buiten schilderbeurt en in 2016 zijn de vier zeilen vernieuwd.
