Apeldoorn kent eind achttiende eeuw al een bescheiden joodse gemeenschap. In 1890 wordt voor joodse gezinnen in Apeldoorn een synagoge met aangrenzende leefruimte en een ritueel bad aan de Paslaan gebouwd naar een ontwerp van architect Jan Wijn.

In de nacht van 1 op 2 augustus 1941 steken NSB’ers de synagoge in brand, waarbij het gebouw grotendeels wordt verwoest. De meeste wetsrollen, veel kerksieraden en enkele glas-in-loodramen konden gelukkig worden gered.

Na de bevrijding keren ongeveer 150 joodse mensen naar Apeldoorn terug. De kleine joodse gemeente houdt de sjoeldiensten aanvankelijk vooral in woonhuizen, totdat op 28 februari 1960 de nieuwe synagoge (een ontwerp van C.A.W. Heuvelink) wordt ingewijd. Dit gemeentelijk monument is één van de weinige naoorlogse synagogen in Nederland en heeft een zakelijk functionele opzet. De gevels zijn verlevendigd met monumentale kunst van de Apeldoornse kunstenaar Harry Meek (1922-2012). Deze 14 reliëfs met symbolen verwijzen naar de 12 stammen van Israël, de stenen tafelen en de menora.

De diverse binnenruimtes hebben een sober maar degelijk karakter met kleurstellingen in blauw, grijs en wit. Het houtwerk en de meubilering van de liturgische ruimte zijn lichtbruin gebeitst.